Dom ten jest pod każdym względem wyjątkowy. Z zewnątrz pozornie niedostępny jak górska forteca, w rzeczywistości – gościnnie otwarty Ukazuje już od wejścia, bez żadnych wstępów, niemal całą wewnętrzną, złożoną przestrzeń. Poznanie go jest nagrodą dla tych, którzy po 58 stopniach drewnianych schodów przytulonych do skały wdrapią się na wysokość trzeciej kondygnacji.
Architekt wymyślił go dla siebie. Zbudował – w znacznym stopniu – własnymi rękami. W takich wypad­kach budynki zazwyczaj nabierają szczególnego, bardzo osobistego cha­rakteru, a ich architektura w sposób wyraźniejszy mówi o ludziach, którzy je zamieszkują.

Dom wybudowano w latach 1980-1985 w sztokholmskiej dzielnicy Na­ćka. Jest to rejon bardzo atrakcyjny, oddalony zaledwie o 10 kilometrów na południowy wschód od centrum mia­sta i świetnie z nim skomunikowany.

Od czasów przedwojennych Na­ćka była obszarem ekspansji zabu­dowy różnego typu, zachowała jed­nak niezwykły wygląd. Krajobraz tworzy tu mieszanina ludzkich sie­dlisk, wody, skał i lasów. Na wpół dzikie bażanty i sarny podchodzą pod same domy.

Działka położona w sercu powsta­łego w latach dwudziestych willowe­go osiedla pozostała nie zabudowana. Jej kształt – przypominający wielki kamienny bochenek – odstraszał in­westorów, nastawionych na budowa­nie typowego, „gotowego” domu. By­ła za bardzo wyeksponowana jak na przeciętne, mieszczańskie gusta. Nie­dostępna z zewnątrz (od północy, wschodu i zachodu – stroma, bazal­towa ściana, od strony południowej – zarośnięty sosnami i dębami wąwóz) stwarzała zbyt wielkie trudności techniczne. Po północnej stronie działki przebiegała asfaltowa droga z oświetleniem, wodą, kanalizacją, elektrycznością i linią telefoniczną, na jej poziomie pozostawało miejsce jedynie na kilka samochodów, pojemnik na śmiecie ( wywożone raz w tygodniu) i skrzynkę pocztową.

W tak ukształtowanym miejscu plan urbanistyczny dopuszczał zbudowanie dwukondygnacyjnego domu mieszkalnego o maksymalnej powierzchni 125 m2. Teren skalistej działki był bardzo zróżnicowany aby więc powierzchnia nadająca się do wykorzystania była jak największa, pod budynek wybrano najgorsze ze względu użytkowych miejsce jak najbliżej ulicy, ponad krawędzią urwiska.

Funkcję fundamentów pełnią za­kotwione w skale mury (skała nie była wysadzana), będące podporą dla za­łamanego w planie budynku. Kształt ten wzmacnia jego stabilność. Funk­cję dodatkowej „kotwicy” sprawuje masywny komin wraz z niszami.

Resztę elementów konstrukcyjnych wykonano w szkielecie drewnianym, ocieplonym wełną mineralną. Gru­bość jej warstw wynika z norm od­powiadających klimatowi Skandyna­wii. Na murach oparto strop dolnej kondygnacji – drewniany ruszt z be­lek. Ściany szkieletowe przykryto od zewnątrz impregnowanymi deskami przybijanymi w pionie „na zakład” (lock panel). Jednospadowy dach o niewielkim kącie nachylenia wyko­nano analogicznie do stropu pod par­terem – pokryto go papą wzmocnioną włóknem szklanym. Drewniane okna, z których część jest nieotwieralna (oszczędność), są potrójnie szklone. Ich wielkość, zgodnie z nor­mą, nie przekracza 15% powierzchni podłogi. Od wewnątrz ściany wykoń­czono suchym tynkiem, podłogi wykonano z lakierowanych desek, czerwonego klinkieru i terakoty szkli­wionej.

Funkcje budynku rozplanowano na trzech poziomach, przesuniętych względem siebie o pół kondygnacji. Poziom najniższy ma sufit częściowo otwarty do pracowni na wyższym pię­trze, co sprawia wrażenie większej przestrzeni. Znajduje się tu pokój dzienny, połączony z częścią wejścio­wą domu oraz jadalnią, a także kuch­nia, wydzielona z całego wnętrza je­dynie szafkami. Rozkład pomieszczeń zapewnia na co dzień poczucie intym­ności. Pomimo niewielkiej powierzch­ni swobodnie można tu urządzić przy­jęcie dla kilkudziesięciu osób.

Drugi poziom domu – pośredni, znajduje się metr ponad powierzchnią podłogi parteru i w części biblioteczno-kominkowej stanowi rodzaj przestrzennego zwornika, łączącego parter i piętro z tarasem. Taras na tym poziomie, częściowo zadaszony, z murowanym grillem, zwrócony jest na południe, ku skalnemu ogrodowi. Na tym samym poziomie znajdują się również dwie sypialnie z łazien­ką, dostępne z przestrzeni jadalni.

Poziom trzeci składa się z pracow­ni otwartej na pokój dzienny, niewiel­kiego hallu z książkami, sypialni, garderoby oraz łazienki z prysznicem. W sypialni znajduje się łóżko-postument, ustawione na stropie łazienki, „wystającej” z niższego poziomu.

W całym domu zachwyca oszczęd­ność i celowość użycia środków archi­tektonicznych, pomysłowość w ich zastosowaniu oraz niewymuszona na­turalność.